بهسازی لرزهای
در این قسمت بهسازی لرزهای برای بهبود رفتار لرزهای ساختمان در مقابل زلزلههای آتی میتواند توسط یک یا چندگزینه انجام شود. گزینه منتخب باید نامعینی اجزای مقاوم جانبی را برای جلوگیری از فروریزش و ناپایداری کلی ساختمان افزایش دهد. همچنین با توجه به هدف بهسازی و روش مورد استفاده برای ارزیابی آسیبپذیری سازه، از روش مقاومسازی استفاده میشود.
بهسازی کلی ساختمان
کامل نمودن مسیر بار
عملکرد لرزهای مناسب یک ساختمان وابسته به پیوستگی مسیر انتقال نیروهای اعمالی دارد. کلیه نیروها باید دارای مسیر مشخصی بوده تا با عبور از تمام دیافراگمهای افقی و قائم و نیز تمام عناصر سازهای ذیربط به شالوده برسند. ازاین رو ساختمانی که دارای سیستم مقاوم در برابر نیروهای ناشی از زلزله در تمام طبقهها و به صورت پیوسته و هماهنگ باشد دارای عملکرد لرزهای مناسب خواهد بود. اگر در مسیر بار جانبی ناپیوستگی وجود داشته باشد ساختمان حتی با وجود مقاومت برخی اجزا قادر به تحمل نیروهای لرزهای نخواهد بود. مسیر بار پیوسته، نیاز اولیه تمام ساختمانهاست.
ناپیوستگی مسیر بار
با اضافه کردن عضوهای جدید برای کامل کردن مسیر بار نا پیوستگی اصلاح میشود. مانند اضافه کردن دیوارهای برشی جدید در محلهای ناپیوستگی.
نبود مسیر انتقال بار کفها به عضوهای قائم
در شرایطی که مسیری برای انتقال بار کفها یا سقفها به دیوارهای باربر به مقدارکافی وجود ندارد، لازم است عضو یا عضوهای جدیدی برای تامین این مسیر اضافه شوند.
افزودن مقاومت برشی و انسجام ساختمان
چنانچه ساختمان به لحاظ کاستی در طول دیوارهای سازهای آسیبپذیر باشد، یا در مواردی اندازه بازشوها بیش از مقادیر استادارد ۲۸۰۰ ایران باشد میتوان با کوچک کردن بازشوها یا اضافه کردن کلافهای اطراف بازشوها که به نحو مناسبی به دیافراگمها متصل شده باشند، این مشکل را برطرف کرد.
رفع نامنظمی
برای ساختمانهایی که دارای نامنظمی هستند، باید با افزودن اعضای جدید، پر کردن بازشوها، و اضافه نمودن درز انقطاع نامنظمی را در سازه را بر طرف کرد. نامنظمیها غالباً بدلیل ناپیوستگی اجزای سازهای، توزیع نامناسب جرم، سختی یا مقاومت ایجاد شده موجب رفتار نامناسب لرزهای میشوند. برخی از روشهای موثر اصلاح نامنظمی قائم نظیر طبقه ضعیف و یا نرم، اضافه کردن دیوارهای برشی در طبقه نرم یا ضعیف است. بعلاوه درزهای انقطاع برای تبدیل ساختمانی نامنظم به تعداد بلوکهای منظم میتواند مورد استفاده قرار گیرد. با این حال باید به تامین درز انقطاع کافی برای جلوگیری از اثرات ضربه ساختمانها توجه کرد.
رفع نامنظمی در پلان
در صورتی که سازه دارای نامنظمی در پلان باشد، باید با افزودن اعضای جدید و یا پر کردن بازشوها، نامنظمی را کاهش داده و یا از بین برد. در صورت نامتقارن بودن ساختمان و یا وجود پیش آمدگی بزرگتر از حد مجاز باید با ایجاد درز انقطاع ساختمان را به قطعات متقارن تقسیم کرد، به نحوی که هر قسمت بصورت مستقل آسیبپذیر نباشد.
رفع نامنظمی در ارتفاع
اگر ساختمان در ارتفاع نامنظم باشد، باید با اضافه کردن دیوارهای برشی جدید و یا تقویت دیوارهای باربر موجود، نامنظمیهایی همچون طبقه ضعیف و ناپیوستگی در امتداد قائم را بر طرف کرد. لازم به یاد آوری است که این روش بهسازی نباید مشکل جدیدی را برای ساختمان بوجود آورد. چنانچه از دیوار برشی جدید برای بهسازی طبقه ضعیف استفاده شود، لازم است فاصله بین مرکز جرم و مرکز سختی به لحاظ کنترل پیچش ساختمان مجددا بررسی شود. همچنین لازم است برای حفظ پیوستگی قائم، دیوار جدید تا تراز پی ادامه یابد.
رفع مشکل برخورد دو ساختمان مجاور
در صورتی که ساختمان مورد نظر ممکن است از جانب ساختمان (های) مجاور در اثر سقوط اجزای سست آن(ها) مانند قطعات نما، قطعات جان پناه و غیره، ناشی از زلزله آسیب ببیند، باید قسمتهایی از ساختمان که در معرض چنین آسیبی قرار میگیرند تقویت شوند. علاوه بر آن باید بررسی شود که راههای دسترسی ساختمان در اثر ریختن قطعات از ساختمان(های) مجاور مسدود نشوند. برای جلوگیری از برخورد ساختمانهای مجاور باید مطابق ضوابط استاندارد ۲۸۰۰ ایران درز انقطاع بین آنها تعبیه شود. در صورتی که درز انقطاع لازم بین دو ساختمان موجود رعایت نشده باشد،باید این مشکل را با یکی از روشهای زیر برطرف کرد.
- تخریب قسمتی از ساختمان برای ابجاد و یا افزایش فاصله موجود بین دو ساختمان
- بستن اجزای سازهای دو قسمت ساختمان به یکدیگر و تشکیل یک مجموعه سازهای
اگر تراز کفهای ساختمان مورد نظر با ساختمان مجاور یکی باشد و تفاوت ارتفاع دو ساختمان کمتر از ۵۰ درصد ارتفاع ساختمان کوتاهتر باشد، نیازی به ایجاد درز انقطاع نیست.
بهسازی اجزای سازهای ساختمان
بهسازی دیوارهای باربر
دیوارهای باربر از مهمترین عناصر سازهای در ساختمانهای آجری هستند که نقش مهمی در تحمل نیروهای جانبی ناشی از زلزله به عهده دارند. اگر بر اساس روشهای ارزیابی دیوار سازهای آسیبپذیر شناخته شود، باید یا آن دیوار برداشته شده و با دیوار جدیدی جایگزین شود و یا مقاومت جانبی آن به نحو مناسبی تامین شود.
اصلاح درزهای قائم بین آجرها
در صورتی که درزهای قائم بین آجرها از ملات پر نباشد، باید مقاومت برشی درون صفحه و مقاومت خمشی خارج از صفحه دیوار نصف مقادیر دیوار کامل منظور شود. برای پرکردن درزها باید از تزریق دوغاب سیمان یا ترکیبات رزین استفاده شود که در زیر مراحل خلاصه شده آن آورده شده است.
۱-آماده سازی و برداشتن اندود سطحی و تعریض ترکها
در این مرحله سوراخهایی به قطر ۱۲/۵ میلیمتر در داخل ترکها ایجاد کرده و لولههای کوچک در داخل این سوراخها جای داده میشوند. سپس محل ترک با آب تحت فشار شستشو داده شده و ترکها با خمیر سیمان درزبندی میشوند. نکته قابل ذکر در مورد سوراخهای ایجاد شده در دیوار این است که هر چه ترکها باریکتر باشند، این سوراخها متراکمتر خواهند شد.
۲-تزریق دوغاب سیمان
در این مرحله دوغاب سیمان با فشار به داخل لولهها تزریق میشود. برای دوغاب بهتر است از بنتونیت نیز به نسبت ۵ درصد وزنی سیمان استفاده کرد. عمل تزریق از پایین ترین لوله شروع میشود و تا زمانی که دوغاب یکدست شروع به جریان یافتن از لوله بعدی نکرده است، ادامه مییابد. بدین ترتیب اولین لوله، درزیندی شده و سپس از لوله بعدی عمل تزریق انجام میشود و به همین نحو ادامه مییابد اندود نهایی با نصب یک توری سیمی و ایجاد اندود نهایی برروی آن به مرحله اجرا در میآید. اگر ترکها مورب باشند نخست باید با یکی از روشهایی که برای ترکهای خفیف و مختصر ذکر شد و به دنبال آن با روش کلافهای باریک موضعی که در این قسمت تعریف میشود، تعمیر شوند. در این گونه ترکها اگر تنها روشهای معمولی که برای تعمیر ترکهای جزئی اختصاص یافتهاند، به کار گرفته شوند، پهنای بزرگ این ترکها یا ترتیب قرار گرفتن انبوه آنها، انتقال تنش را به میزان قابل اعتمادی اجازه نمیدهد.
کاهش طول و ارتفاع آزاد دیوار
اگر طول و یا ارتفاع دیوار بنایی بیش از حد مجاز داده شده در استادارد ۲۸۰۰ ایران باشد، هنگام رخداد زلزله دیوار آسیب پذیر بوده و باید طول آزاد آن را با تعبیه پشت بند مناسب و یا کلاف قائم به میزان مجاز کاهش داد. کلاف قائم باید به نحو مناسبی به کلافهای افقی و سقف متصل شود. در شرایطی که ضخامت دیوار از حد مجاز کمتر است باید فاصله افقی پشت بند یا کلاف قائم از نصف ارتفاع دیوار و یا ۱۸۰ سانتیمتر کمتر باشد.
اگر ارتفاع آزاد دیوار از مقادیر مجاز بیشتر باشد، باید ارتفاع آزاد دیوار را با تعبیه کلاف افقی در آن کاهش داد. فاصلهقائم این کلاف باید با کلافهای افقی بالا و پایین از ۴ متر تجاوز نکند. این کلاف باید به نحو مناسبی به کلافهای قائم متصل شده و حداکثر تغییر مکان آن از یک دهم ضخامت دیوار تجاوز نکند.
کاهش ابعاد باز شوها
اگر ابعاد بازشوها بیش از حد مجاز باشد، باید با کاهش ابعاد بازشوها و یا در صورت عدم وجود مشکلات معماری، پر کردن آنها این مسئله را برطرف کرد.
تقویت دیوار با استفاده از پوشش بتن مسلح
در مواردی که دیوار به لحاظ ظرفیت آسیبپذیر باشد و یا در حالت کلیتر سازه دارای ظرفیت برشی کافی نباشد، میتوان با استفاده از پوشش بتن مسلح ظرفیت موضعی دیوار و یا ظرفیت کلی سازه را افزایش داد. میلگردهای افقی و قائم روی دیوار قرار داده میشود و با استفاده از میلگردهای مهاری به دیوار متصل میشوند. سپس یک پوشش بتنی روی دیوار اجرا میشود. بدین منظور لازم است در محلهای مورد نظر سوراخی در دیوار در عمقی برابر نصف ضخامت دیوار ایجاد شود، تا میلگردهای مهاری داخل آن قرار بگیرند.
به جای میلگرد نیز میتوان در این روش از شبکههای مفتولی از پیش جوش داده شده استفاده نمود. حداقل ضخامت پوشش بتنی برابر ۵ سانتیمتر است. لازم است میلگردهای قائم یا شبکه فولادی در داخل شالوده ادامه پیدا کنند. در غیر این صورت ممکن است مود خرابی حاکم در دیوار تقویت شده حرکت گهوارهای باشد و پنجه دیوار در اثر نیروهای فشاری زیاد دچار خرد شدگی شود. پوشش بتن مسلح را میتوان در یکطرف و یا در هر دو طرف دیوار اجرا نمود. همچنین در دیوارهایی که ترکخوردگی در آنها مشاهده میشود، میتوان به صورت موضعی، با استفاده از پوشش بتن مسلح محلهای ترکخوردگی را ترمیم کرد.
برای اجرای روکش بتنی ابتدا باید سطح دیوار برای کار آماده شود و در آن سوراخهایی ایجاد کرده و میلگردهای مهاریدر آنها قرار داده شود، آنگاه با چسب اپوکسی رزین دور آنها پر شود تا به دی وار محکم بچسبد (فواصل میلگردها در حدود ۳۰۰-۵۰۰ میلی متر است). سپس شبکه فولادی آماده شده در محل قرار میگیرد و به آرماتورهای کاشته شده در دیوار بسته میشود. مرحله نهایی بتن ریزی یا بتن پاشی است. این روش کاملاً در ساختمانهای با ارتفاع کم یا متوسط عملی است. برای اینکه مرکز سختی تغییر نکند و موجب پیچش ساختمان نشود، بهتر است تمام دیوارها تقویت شوند و اگر ممکن نباشد، به طور متقارن تقویت شود. برای جای دهی بتن در محل مورد نظر یکی از روشهای مناسب، بتن پاشی (شاتکریت) است. در این روش بتن به وسیله دستگاه بتن پاشی با فشار به محل مورد نظر برخورد کرده و بر اثر چسبندگی بتن، رفته رفته روکش بتنی ایجاد میشود.
تقویت دیوار با استفاده از میلگرد یا تسمه ضربدری
برای تقویت دیوارها میتوان ورقهای فولادی در چهار گوشه دیوار بوسیله پیج و مهره به دیوار دوخته شده، سپس میلگرد یا تسمههای مورد نظر که معادل ظرفیت کشش قطری دیوار باشند به ورقهای فولادی جوش میشوند.
تقویت دیوار با استفاده از ورقهای کامپوزیت
یکی دیگر از روشهای تقویت دیوارهای آجری استفاده از ورقهای کامپوزیت که معمولاً متشکل از الیاف شیشه یا کربن است، استفاده میشود. این ورقها برای افزایش مقاومت برشی دیوار بکار میرود ولی مقاومت حارج از صفحهدیوار نیز بهبود مییابد. برای جزئیات مربوط به نحوه استفاده از آنها میتوان به دستورالعمل ارزیابی و بهسازی لرزهایساختمانهای نیمه اسکلت موجود از مجموعه استانداردها و آیین نامههای ساختمانی مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی مراجعه کرد.
بهسازی سقف
کاهش وزن سقف
چنانچه سقف به دلیل زیاد بودن وزن آسیبپذیر باشد و یا باعث افزایش بار وارده بر سازه و در نتیجه نیروی برشی پایه میشود، میتوان کفسازی موجود را برداشت و به جای آن یک لایه جدید از مصالح سبک اجرا کرد.
انسجام سقف
در بیشتر موارد سقف ساختمانهای بنایی غیرمسلح از نوع طاق ضربی یا سقف جوبی بوده و در بعضی موارد نیز به صورت تیرچه بلوک است. سقفهای از جنس تیرچه بلوک در صورتی که به خوبی اجرا شده باشند، مناسب بوده و از صلبیت و انسجام کافی برخوردار هستند. اما سقفهای طاق ضربی از نوع دیافراگمهای نیمه صلب و سقفهای چوبی، انعطاف پذیر محسوب شده و لازم است با جزییاتی مناسب انسجام کافی در آنها به وجود آورده شود.
برای انسجام بخشی سقفهای طاق ضربی باید از میلگردهای نمره ۱۴ که به صورت ضربدری و افقی در جهت عمود بر تیرهای سقف اجرا میشوند، استفاده کرد. بدین منظور لازم است ابتدا کف سازی در محلهای مورد نظر تراشیده شود و آرماتورها به تیرهای سقف جوش شوند. استفاده از جوش با بعد ۳ میلیمتر کفایت میکند. در این روش،به جای استفاده از میلگرد، میتوان از تسمههای به عرض ۳ سانتیمتر و ضحامت ۶ میلیمتر نیز استفاده کرد. مساحت چشمههایی که بدین صورت منسجم میشوند باید کمتر از ۲۵ مترمربع باشد. در صورتی که نتوان از روش فوق در صلب نمودن سقف استفاده کرد، میتوان به با تراشیدن اندود زیر سقف و جوش دادن میلگرد یا تسمههای ضربدری در زیر سقف آنرا تقویت کرد. یا با برچیدن کف سازی موجود و اجرای یک لایه بتن مسلح به ضخامت حداقل ۵ سانتی متر بر روی تیرها (تبدیل به سقف مرکب) آنرا منسجم ساخت. در دهانههای کناری باید تیرچههای سقف در فواصل ۲ متری به تیرجههای داخلی بوسیله میلگرد یا تسمه متصل شوند.
یکپارچگی سقف شیبدار
برای ایجاد یکپارچگی در سقفهای شیبدار، میتوان از تسمه یا میلگردهای ضربدی استفاده نمود (مشابه با بند قبل). مساحت هر یک از چشمههایی که با میلگرد ضربدری منسجم میشوند لازم است از ۲۵ مترمربع کمتر باشد.
تقویت بازشو در دال
چنانچه دال به لحاظ وجود بازشوهای بزرگ آسیبپذیر باشد، میتوان با کلاف بندی در محیط بازشو این نقص را بر طرف نمود.
بهسازی اتصالات
تقویت اتصال دیوارهای باربر متقاطع
در صورت عدم وجود کلافهای افقی و قائم در محل تقاطع دیوارهای باربر و یا ضعف آنها، میتوان از کشها و قیدهای موضعی برای تقویت اتصالات استفاده نمود. بدین منظور میتوان از با استفاده از یک صفحه مهاری و میلگردهای با قطر ۱۲ میلیمتر اتصال را تقویت کرد.
تقویت اتصال بین دیوارهای باربر و سقف
از جمله بخشهای بسیار آسیبپذیر در عموم سازههای بنایی، عدم وجود اتصال مناسب بین دیوار و سقف است. در چنین شرایطی، در هنگام وقوع زلزله، اتصال بین دیوار و سقف به سرعت از بین رفته و سقف فرو خواهد ریخت و جان ساکنین سازه به خطر خواهد افتاد. به همین دلیل لازم است اتصال بین دیوار و سقف به طور مناسبی اجرا شده باشد. در صورتی که اتصال سقف به دیوار آسیبپذیر باشد، میتوان با افزودن اتصالات فلزی بین دیوار و سقف، ضمن تقویت اتصال، ظرفیت انتقال نیروی برشی از سقف به دیوار را افزایش داد. بدین منظور میتوان از میل مهار و یا گل میخ استفاده نمود.
تقویت اتصال بین دیوارهای غیرسازهای با سازهای
برای تقویت اتصالات دیوارهای غیرسازهای به دیوارهای سازهای و یا به یکدیگر میتوان از نبشی به صورت موضعی (با حداقل ۳ برابر ضخامت دیوار غیر باربر) و یا در تمام ارتفاع دیوار به عنوان کلاف قائم استفاده کرد.
بهسازی سیستم کلاف (اصلاح سیستم کلافبندی)
اگر ساختمان فاقد کلافبندی باشد یا دارای کلاف بندی است که الزامات استادارد ۲۸۰۰ ایران را برآورده نمیکند، آسیب پذیر تشخیص داده میشود. و باید با استفاده از روشهای قابل قبول که برخی از آنها در این دستورالعمل آورده شدهاند، سیستم کلافبندی به ساختمان اضافه شود. سیستم کلافبندی میتواند به صورت فولادی و یا بتنی باشد. بمنظور بهسازی ساختمانهای موجود، کلافهای فولادی به لحاظ اجرا آسانتر است. حداقل سطح مقطع کلافهای فولادی ۱۰ سانتیمتر مربع است. کلافهای قائم در نقاط تقاطع دیوارها و یا امتداد دیوار با فاصله حداکثر ۵ متر از یکدیگر باید به نحو مناسبی به کلاف پی و کلاف افقی طبقه متصل شود. کلافهای افقی باید در هر تراز به نحو مناسبی به یکدیگر متصل بوده و یک شبکه پیوسته فولادی را تشکیل دهد. همچنین کلافهای افقی و قائم باید به خوبی بهسقف و دیوار متصل شوند. اتصال کلاف افقی به سقف و دیوار باید نیروی برشی دیافراگم و نیروی عمود بر صفحه دیوار را تحمل نماید.
تعبیه کلاف افقی
در صورت عدم وجود کلافبندی افقی در سازه مورد بررسی میتوان با یکی از روشهای زیر و یا هر روش استاندارد دیگری در سازه کلاف افقی تعبیه نمود. کلافهای افقی را میتوان در تمام قسمتهایی که در این دستورالعمل لازم است، اضافه کرد. حداقل ارتفاع کلاف افقی باید برابر ۲۰ سانتیمتر و عرض آنها باید برابر ضخامت دیوار باشد. مگر در دیوارهای خارجی که میتوان عرض کلاف را تا ۱۲ سانتیمتر کمتر از دیوار اختیار کرد. در دیوارهای اطراف اتاقهای با طول کمتر از ۵ متر، اجرای کلاف افقی در سطح خارجی دیوار کافی است.
در صورتی که سقف از دال بتن مسلح اجرا شده باشد، میتوان از تعبیه کلاف در زیر آن صرف نظر کرد. در صورتی که ارتفاع قسمت مسطح سقف تا نعل درگاه کمتر از ۹۰۰ میلیمتر باشد، نیازی به اجرای کلاف دربالای نعل درگاه نبوده و اجرای آن در تراز سقف کفایت میکند. ساخت کلافهای افقی در تراز کرسی چینی لازم نیست مگر اینکه ارتفاع کرسی چینی از زیر شالوده بیش از900 میلیمتر باشد. به منظور تامین انسجام ساختمان و اتصال دیوارهای موجود میتوان از پروفیلهای فولادی معادل تیر آهن نمره ۱۰ استفاده کرد، مشروط بر آنکه کلاف فولادی با سقف به خوبی متصل شده و همچنین این کلافها به نحوی مناسب با کلاف قائم یا دیوار متصل شود.
اجرای کلاف قائم در وسط دیوارها
در وسط دیوار میتوان کلاف قائم اجرا کرد. در این حالت ورقهای به عرض ۱۰۰ میلیمتر و ضخامت ۵ میلیمتر در دو طرف دیوار قرار گرفته که توسط میلگرد به یکدیگر متصل میشوند. لازم است این ورقها در فواصل حداقل ۵۰ سانتیمتر اجرا شوند. بدین منظور لازم است در دیوار در فواصل مورد نیاز سوراخهایی ایجاد شود که میلگردها از آن عبور کند. لازم است سوراخها پس از قراردادن میلگرد، با استفاده از گروت و یا ملات پر شوند. در دیوارهایی که فقط از یک طرف دسترسی به آنها وجود دارد، میتوان با استفاده از نبشی دیوار را منسجم نمود.
تقویت پی
بعد از تقویت دیوار به دلیل انتقال نیروی بیشتری از آن به پی، باید پی را تقویت کرد. برای حالتی که یک طرف دیوار تقویت شده ابتدا با ایجاد سوراخی به عمق حداقل نصف ضخامت دیوار میلگرد مهاری به قطر ۶ تا ۸ میلیمتر در آن قرار داده میشود و داخل سوراخ با چسب اپوکسی یا بتن منبسط شونده پر میشود. اگر دیوار از دو طرف تقویت شده باشد، میلگرد مهاری میتواند از داخل سوراخ عبور داده شده و از طرف دیگر بیرون رود.
بهسازی اجزای غیرسازهای
تقویت جان پناه
ارتفاع جان پناه اطراف بامها و بالکنها از کف تمام شده در صورتی که ضخامت دیواره آن ۱۰ و یا ۲۰ سانتیمتر باشد، نباید به ترتیب از ۵۰ و ۹۰ سانتیمتر تجاوز نماید و در صورت تجاوز ارتفاع از حدود فوق الذکر، جان پناه آسیبپذیر بوده و باید به وسیله عناصر قائم فولادی یا بتن مسلح نگهداری شده و درکف بام یا بالکن گیردار شود. برای کنترل ارتفاع دودکشها نیز اگر ضخامت دیواره آن ۱۰ و یا ۲۰ سانتیمتر باشد، نباید به ترتیب از ۵۰ و ۹۰ سانتیمتر تجاوز نماید و در صورت تجاوز ارتفاع از حدود فوق الذکر، دودکش آسیبپذیر است و باید به وسیله عناصر قائم فولادی یا بتن مسلح نگهداری شده و در کف بام گیردار شود.
تقویت دودکش
برای کنترل ارتفاع دودکشها نیز اگر ضخامت دیواره آن ۱۰ و یا ۲۰ سانتیمتر باشد، نباید به ترتیب از ۵۰ و ۹۰ سانتی متر تجاوز نماید و در صورت تجاوز ارتفاع از حدود فوقالذکر، دودکش آسیبپذیر است و باید به وسیله عناصر قائم فولادی یا بتن مسلح نگهداری شده و در کف بام گیردار شود.
بهسازی تیغهها
اگر دیوارهای غیرسازهای یا تیغهها از بالا و یا از لبه خود آزاد باشد باید آنها را به کمک کلافهای افقی و قائم تقویت کرد.
بهسازی نما (تعبیه قید برای عناصر نماکاری)
اگر قیدهای موجود بین عناصر نماکاری و دیوار اصلی کافی نباشد، هنگام وقوع زلزله بر اثر حرکات برون صفحهای دیوار، این عناصر ممکن است که از دیوار جدا شده و افتادن تکههای آن باعث آسیب رسانی به جان افراد شود.
در رفع مسأله فوق باید به وسیله قیودی، عناصر نما کاری را به دیوار اصلی متصل کرد. این مهارها باید در هر دو جهت (افقی و قائم) در فواصل معین اجرا شوند. این مهارها میلههایی هستند که در مکانهایی که قبلاً سوراخ شده است، قرار میگیرند و از دو طرف به وسیله صفحه کوچک فولادی به عنوان واشر و مهرهها نگهداری میشوند.